وان خود چنان که آمد هم بکر با وطن شد

آن ذره عشق ناگه چون سینه ها ببویید

کس را ندید محرم با جای خویشتن شد

زان ذره عشق خلقی در گفتگو فتادند

در عشق زنده باید کز مرده هیچ ناید

عاشق نمرد هرگز کو زنده در کفن شد

کو زنده ای که هرگز از بهر نفس کشتن