پای تا سر چو ابر اشک شود

این چنین آتشی که بنشاند

خط خونین که می نویسم من

بر رخ چون زرم که برخواند

از غمم هر که حال من داند

اوفتادم ز پای دستم گیر

آخر افتاده را که رنجاند