از غمم هر که حال من داند

خط خونین که می نویسم من

بر رخ چون زرم که برخواند

پای تا سر چو ابر اشک شود

اوفتادم ز پای دستم گیر

آخر افتاده را که رنجاند

دلم از زلف پیچ بر پیچت