خسرو یک سواره را بر رخ نطع نیلگون

بر سر صد هزار غم یاد جفات می کند

می نکند به صد قران ترک کلاه دار چرخ

آنچه میان عاشقان بند قبات می کند

لعل تو طرح می نهد روی تو مات می کند

جان و دلم به دلبری زیر و زبر همی کنی

وین تو نمی کنی بتا زلف دوتات می کند