جان و دلم به دلبری زیر و زبر همی کنی

آنچه میان عاشقان بند قبات می کند

خسرو یک سواره را بر رخ نطع نیلگون

لعل تو طرح می نهد روی تو مات می کند

وین تو نمی کنی بتا زلف دوتات می کند

خود تو چه آفتی که چرخ از پی گوشمال من

هر نفسی به داوری بر سر مات می کند