گر کند یک جلوه خورشید رخش

تا نپنداری که اکنون می کند

روی او کافاق یکسر عکس اوست

هر زمانی رونق افزون می کند

عرش را با خاک هامون می کند

ذره ای عکس رخش دعوی حسن

از سر خورشید بیرون می کند