که بو که خاتم مه نیز در میان فکند

چو خلق را به سر آستین به خود خواند

به غمزه شان بکشد خون برآستان فکند

چون جشن ساخت بتان را چو خاتمی شد ماه

به پیش خلق مرا دی بزد به زخم زبان

که تا به طنز مرا خلق در زبان فکند

بتا ز زلف تو زان خیره گشت روی زمین