مرد ره آن است کز لایعقلی

بت پرستی از تو کی زیبا بود

تا گرفتاری تو در عقل لجوج

از تو این سودا همه سودا بود

در صف مستان سر غوغا بود

گوی آنکس می برد در راه عشق

کو چو گویی بی سر و بی پا بود