بتافت از زلف آن روی چو خورشید

نه اسم حزن و نه اسم طرب بود

چنان در هیچ پنهان بود عالم

که نه زین نام و نه زان یک لقب بود

که گفت آن جایگه هرگز که شب بود

نگارستان رویت جلوه ای کرد

جهان گفتی که دایم بر عجب بود