که گفت آن جایگه هرگز که شب بود

چنان در هیچ پنهان بود عالم

که نه زین نام و نه زان یک لقب بود

بتافت از زلف آن روی چو خورشید

نگارستان رویت جلوه ای کرد

جهان گفتی که دایم بر عجب بود

همی تا لعل سیرابت نمودی