همی تا لعل سیرابت نمودی

که گفت آن جایگه هرگز که شب بود

نگارستان رویت جلوه ای کرد

جهان گفتی که دایم بر عجب بود

جهانی خلق تشنه خشک لب بود

بتا تا چشم چون نرگس گشادی

همه آفاق پر شور و شغب بود