خورشید رخش بتافت ناگاه

هر عیب که بود عیب دان بود

چون هست حقیقت همه بحر

پس قطره و بحر هم عنان بود

هر ذره که بود دیده بان بود

در هر دل ذره ای محقر

گویی تو که صد هزار جان بود