در هر دل ذره ای محقر

پس قطره و بحر هم عنان بود

خورشید رخش بتافت ناگاه

هر ذره که بود دیده بان بود

گویی تو که صد هزار جان بود

هر ذره اگرچه صد نشان داشت

چون در نگریست بی نشان بود