در پیش چنان جمال یکدم

چه جای زمین و آسمان بود

طاوس رخش چو جلوه ای کرد

ذرات جهان هم آشیان بود

در هر دو جهان که را امان بود

جانا برهان مرا ز من زانک

از خویش مرا بسی زیان بود