در هر دو جهان که را امان بود

طاوس رخش چو جلوه ای کرد

ذرات جهان هم آشیان بود

در پیش چنان جمال یکدم

جانا برهان مرا ز من زانک

از خویش مرا بسی زیان بود

جان کاستن است بی تو بودن