جان کاستن است بی تو بودن

در هر دو جهان که را امان بود

جانا برهان مرا ز من زانک

از خویش مرا بسی زیان بود

خود بی تو چگونه می توان بود

عطار دمی اگر ز خود رست

گویی شب و روز کامران بود