همچو من تا که بود حیران بود

هر که را با لب تو پیمان بود

اجل او از آب حیوان بود

هر که روی چو آفتاب تو دید

در نکویی پسنده جایی

که نکوتر از آن بنتوان بود

چون بدیدم لب جگر رنگت