که نکوتر از آن بنتوان بود

هر که روی چو آفتاب تو دید

همچو من تا که بود حیران بود

در نکویی پسنده جایی

چون بدیدم لب جگر رنگت

نمکی داشت و شکرافشان بود

یک شکر آرزوم کرد الحق