هر دم ز پی بوسی جانی دگرم نبود

تو چاره کارم کن تا از رخ همچون زر

تدبیر کنم وجهی گر هیچ زرم نبود

بوسی ندهی جانا تا جان نستانی تو

عطار ستمکش را دل بود به تو رهبر

دردا که چو دل خون شد کس راهبرم نبود