عطار ستمکش را دل بود به تو رهبر

تدبیر کنم وجهی گر هیچ زرم نبود

بوسی ندهی جانا تا جان نستانی تو

هر دم ز پی بوسی جانی دگرم نبود

دردا که چو دل خون شد کس راهبرم نبود