تا تو از در در نیایی از دلم غم کی شود

چون مرا دلخستگی از آرزوی روی توست

این چنین دل خستگی زایل به مرهم کی شود

غم از آن دارم که بی تو همچو حلقه بر درم

خلوتی می بایدم با تو زهی کار کمال

ذره ای هم خلوت خورشید عالم کی شود

نیستی عطار مرد او که هر تر دامنی