آخر به ترک مست که تیر و کمان دهد

ابروی چون کمانش که آن غمزه تیر اوست

هر ساعتی چو تیر سرم در جهان دهد

گویی که جور هندوی زلفش تمام نیست

از عشق او چگونه کنم توبه چون دلم

صد توبه درست به یک پاره نان دهد

آن دارد آن نگار ز عطار چون گذشت