بگویم با تو صد دیوان برآید

بسی گل دیده ام اما ز رویش

به وقت شرم صد چندان برآید

اگر اندیشه یک روزه او

بدو گفتم که ای گلچهره مگذار

که از گلنار تو ریحان برآید

مرا گفتا که خوش باشد که سبزه