مرا گفتا که خوش باشد که سبزه

بگویم با تو صد دیوان برآید

بدو گفتم که ای گلچهره مگذار

که از گلنار تو ریحان برآید

ز گرد چشمه حیوان برآید

خط سبزم به چستی سرخییی جست

سزد گر از گل خندان برآید