ز گرد چشمه حیوان برآید

بدو گفتم که ای گلچهره مگذار

که از گلنار تو ریحان برآید

مرا گفتا که خوش باشد که سبزه

خط سبزم به چستی سرخییی جست

سزد گر از گل خندان برآید

خطم گر می نخواهی نیز مگری