فرو شد روز من یک شب برم آی

که بی شک سبزه از باران برآید

جهان سوزا ز پرده گر برآیی

دمار از خلق سرگردان برآید

که تا کار من حیران برآید

مرا با شیر شد مهر تو در دل

عجب نبود اگر با جان برآید