بلبل شیفته را بی گل تر عمر عزیز

بلبل و گل ز سر برگ و نوا می آید

بوی بر مشک ختا از دم عطار هوا

زانکه ناکست کزو بوی خطا می آید

قدری فوت شد از بهر قضا می آید

بلبل سوخته را در جگر آب است که نیست

گل سیراب چنین تشنه چرا می آید