قدری فوت شد از بهر قضا می آید

بوی بر مشک ختا از دم عطار هوا

زانکه ناکست کزو بوی خطا می آید

بلبل شیفته را بی گل تر عمر عزیز

بلبل سوخته را در جگر آب است که نیست

گل سیراب چنین تشنه چرا می آید

گل که غنچه به بر از خون دلش پرورده است