گل که غنچه به بر از خون دلش پرورده است

قدری فوت شد از بهر قضا می آید

بلبل سوخته را در جگر آب است که نیست

گل سیراب چنین تشنه چرا می آید

از کله داری او بسته قبا می آید

از بنفشه به عجب مانده ام کز چه سبب

روز طفلی به چمن پشت دوتا می آید