از کله داری او بسته قبا می آید

بلبل سوخته را در جگر آب است که نیست

گل سیراب چنین تشنه چرا می آید

گل که غنچه به بر از خون دلش پرورده است

از بنفشه به عجب مانده ام کز چه سبب

روز طفلی به چمن پشت دوتا می آید

نسترن کوتهی عمر مگر می داند