از بنفشه به عجب مانده ام کز چه سبب

گل سیراب چنین تشنه چرا می آید

گل که غنچه به بر از خون دلش پرورده است

از کله داری او بسته قبا می آید

روز طفلی به چمن پشت دوتا می آید

نسترن کوتهی عمر مگر می داند

زان چنین بی سر و بن بر سر پا می آید