روز طفلی به چمن پشت دوتا می آید

گل که غنچه به بر از خون دلش پرورده است

از کله داری او بسته قبا می آید

از بنفشه به عجب مانده ام کز چه سبب

نسترن کوتهی عمر مگر می داند

زان چنین بی سر و بن بر سر پا می آید

بر شکر خنده گل درد دل کس نگذاشت