تا کند بلبل خوش آهنگی پدید

پیش خورشید رخت چون ذره ای

عقل ناید از سبک سنگی پدید

در زمستان روی چون گل جلوه کن

خون من خوردست چشم شنگ تو

چشم تو تا کی کند شنگی پدید

بی تو عمری صبر کردم وین زمان