صبح دمید و گل شکفت، از پی عیش دم به دم

نیست مرا به هیچ رو، بی تو قرار ای پسر

بی تو به سر نمی شود، زین همه کار ای پسر

چنگ بساز ای صنم، باده بیار ای پسر

تا که ازین خمار غم، خون جگر بود مرا

هین بشکن ز خون خم، رنج خمار ای پسر