یاسمن دوشیزه را، همچو عروس بکر بین

لاله سرخ روی را، سوخته دل چو من نگر

خیری سرفکنده را، در غم عمر رفته بین

سنبل شاخ شاخ را، مروحه چمن نگر

باد مشاطه فعل را، جلوه گر سمن نگر

نرگس نیم مست را، عاشق زرد روی بین

سوسن شیرخواره را، آمده در سخن نگر