چند غم جهان خوری، شادی انجمن نگر

تا گل پادشاه وش، تخت نهاد در چمن

لشکریان باغ را، خیمه نسترن نگر

خیز و دمی به وقت گل، باده بده که عمر شد

هین که گذشت وقت گل، سوی چمن نگاه کن

راح نسیم صبح بین، ابر گلاب زن نگر

نی بگذر ازین همه، وز سر صدق فکر کن