لشکریان باغ را، خیمه نسترن نگر

تا که بنفشه باغ را، صوفی فوطه پوش کرد

از پی ره زنی او، طره یاسمن نگر

تا گل پادشاه وش، تخت نهاد در چمن

خیز و دمی به وقت گل، باده بده که عمر شد

چند غم جهان خوری، شادی انجمن نگر

هین که گذشت وقت گل، سوی چمن نگاه کن