از پی ره زنی او، طره یاسمن نگر

لعبت شاخ ارغوان، طفل زبان گشاده بین

ناوک چرخ گلستان، غنچه بی دهن نگر

تا که بنفشه باغ را، صوفی فوطه پوش کرد

تا گل پادشاه وش، تخت نهاد در چمن

لشکریان باغ را، خیمه نسترن نگر

خیز و دمی به وقت گل، باده بده که عمر شد