تا که بنفشه باغ را، صوفی فوطه پوش کرد

سوسن شیرخواره را، آمده در سخن نگر

لعبت شاخ ارغوان، طفل زبان گشاده بین

ناوک چرخ گلستان، غنچه بی دهن نگر

از پی ره زنی او، طره یاسمن نگر

تا گل پادشاه وش، تخت نهاد در چمن

لشکریان باغ را، خیمه نسترن نگر