آنکه حریر و خز نسود، از سر ناز این زمان

درنگر و ز خاکشان، حسرت تن به تن نگر

فکر کن و به چشم دل، حال گذشتگان ببین

ریخته زیر خاکشان، طره پرشکن نگر

چهره او ز خاک بین، قامتش از کفن نگر

سوختی ای فرید تو، در غم هجر خود بسی

دلشده فراق بین، سوخته محن نگر