نفسی می زند به سوز و گداز

هر که سر رشته تو یابد باز

درش از سوزنی کنند فراز

عاشق تو کسی بود که چو شمع

باز خندد چو گل به شکرانه

گر سر او جدا کنند به گاز

آنکه بر جان خویش می لرزد