تا که خوف و رجات می ماند

گر سر او جدا کنند به گاز

آنکه بر جان خویش می لرزد

کی تواند چو شمع شد جان باز

هست نام تو در جریده ناز

چون نه خوفت بماند و نه رجا

برهی هم ز زنار و هم ز نیاز