خورشید که دست برد در خوبی

از من چه عجب اگر شوم مستش

دست آویزی شگرف می بینم

هفتاد و دو فرقه را خم شستش

نتواند ریخت آب بر دستش

چون ماه که رخش حسن می تازد

صد غاشیه کش به دلبری هسش