نتواند ریخت آب بر دستش

دست آویزی شگرف می بینم

هفتاد و دو فرقه را خم شستش

خورشید که دست برد در خوبی

چون ماه که رخش حسن می تازد

صد غاشیه کش به دلبری هسش

صد جان باید به هر دمم تا من