صد جان باید به هر دمم تا من

نتواند ریخت آب بر دستش

چون ماه که رخش حسن می تازد

صد غاشیه کش به دلبری هسش

بر فرق کنم نثار پیوستش

جانا دل من که مرغ دام توست

از دام تو دست کی دهد جستش