پرده تو بردر و با خود بکوش

صورت تشبیه برون بر ز چشم

پنبه پندار برآور ز گوش

تو تو نه ای چند نشینی به خود

قعر دلت عالم بی منتهاست

رخت سوی عالم دل بر بهوش

گوهر عطار به صد جان بخر