رخت سوی عالم دل بر بهوش

تو تو نه ای چند نشینی به خود

پرده تو بردر و با خود بکوش

قعر دلت عالم بی منتهاست

گوهر عطار به صد جان بخر

چند بود پیش تو گوهر فروش