دل فتنه شد بر زلف تو، ای فتنه ایام دل

صورت نبندد ای صنم، بی زلف تو آرام دل

ای جان به مولای تو، دل غرقه دریای تو

دیری است تا سودای تو، بگرفت هفت اندام دل

تا جان به عشقت بنده شد، زین بندگی تابنده شد