تا جان به عشقت بنده شد، زین بندگی تابنده شد

دل فتنه شد بر زلف تو، ای فتنه ایام دل

ای جان به مولای تو، دل غرقه دریای تو

دیری است تا سودای تو، بگرفت هفت اندام دل

تا دل ز نامت زنده شد، پر شد دو عالم نام دل

جانا دلم از چشم بد، نه هوش دارد نه خرد

تا از شراب عشق خود، پر باده کردی جام دل