بی تو چون موی از میان توام

از دهانت چو گوش را خبر است

من چرا چشم بر دهان توام

از تو تا برکنار ماند دلم

نیم جان داشتم غم تو بسوخت

گر کنون زنده ام به جان توام

روی خود ز آستین مپوش که من